این کتاب، اثری برجسته از ادبیات مازندرانی است که به قلم اسپهبد مرزبان نگاشته شده و بعدها توسط سعدالدین وراوینی به زبان پارسی دری ترجمه گردید. این کتاب در نیمه اول قرن هفتم هجری تألیف شده و به عنوان یکی از گنجینههای ادبیات فارسی و مازندرانی شناخته میشود.
مرزباننامه با الهام از «کلیله و دمنه»، داستانهایی را از زبان حیوانات روایت میکند و از این طریق پیامهای اخلاقی و پندهای حکیمانهای را به پادشاهان زمان خود منتقل میسازد.
در این اثر، هر داستان به نوعی نمایانگر چالشها و معضلات اجتماعی و سیاسی زمانه است و با زبانی زیبا و طنزی زیرکانه، خواننده را به تفکر وا میدارد. شخصیتهای حیوانی در این داستانها نمادهایی از ویژگیهای انسانی هستند که به تبیین مفاهیم عمیق زندگی کمک میکنند.
نویسنده به منظور معرفی و ترویج فرهنگ غنی ایرانی و همچنین حفظ زبان مازندرانی، اقدام به انتشار این اثر کرده است. هدف این ناشر، نه تنها گسترش دانش ادبیات فارسی، بلکه آشنا کردن نسل جوان با میراث فرهنگی و ادبی پیشینیان است تا ارزشهای اخلاقی و اجتماعی نهفته در این داستانها را در دنیای امروز زنده نگه دارد.