عطارد

«عطارد» دومین مجموعه غزل کاظم بهمنی است که شامل انتخابی از اشعار او در سال‌های 89 تا 92 می‌باشد. این کتاب نه تنها به عنوان یک اثر ادبی، بلکه به عنوان یک سفر ذهنی به دنیای عشق و احساسات انسانی مطرح می‌شود. در مقدمه‌ی کتاب، نام عطارد به عنوان نزدیک‌ترین سیاره به خورشید معرفی می‌شود؛ سیاره‌ای کوچک و در عین حال سنگین که در مدار خود به دور خورشید می‌چرخد و همواره با گرما و سرما دست و پنجه نرم می‌کند. این ویژگی‌ها به نوعی نمادین از تنش‌های درونی عشق و روابط انسانی است.
بهمنی با ارجاع به وضعیت عطارد به ما یادآوری می‌کند که این سیاره هیچ ماهی ندارد و تنها خورشید را دارد؛ گویی عشق و وابستگی عمیق به یک منبع واحد را به تصویر می‌کشد. او با استفاده از تمثیل‌های نجومی، مفاهیمی چون نزدیکی و دوری، جاذبه و جذابیت را در بستر شعرهایش بررسی می‌کند.
این مجموعه به خواننده فرصتی می‌دهد تا در دنیای پیچیده‌ی احساسات غوطه‌ور شود و با تضادهای موجود در عشق آشنا شود. با نثری دلنشین و تفکر برانگیز، «عطارد» نه تنها شعر، بلکه بازتابی از زندگی و روابط انسانی را در خود جای داده است.