تشیع و مشروطیت در ایران و نقش ایرانیان مقیم عراق

کتاب حاضر با عنوان «تشیع و مشروطیت در ایران»، نوشته عبدالهادی حائری است که به بررسی نقش علمای دینی در جریان جنبش مشروطه و تحولات بعد از آن می‌پردازد. این اثر به‌ویژه بر تأثیر عالمان مقیم نجف و قم بر سیاست و جامعه ایران تمرکز دارد و به تحلیل رفتارهای سیاسی و فکری آن‌ها می‌پردازد.
نویسنده، با توجه به ارتباط نزدیک خود با بیوت علمای بزرگ، توانسته است اطلاعات دست اولی را جمع‌آوری کند که به غنای اثر افزوده است. این تحقیق به تبیین چگونگی شکل‌گیری اندیشه‌های سیاسی در میان علمای شیعه و تأثیر آن بر حرکت‌های اجتماعی و سیاسی در ایران می‌پردازد.
یکی از محورهای اصلی کتاب، بررسی چالش‌ها و تضادهای میان سنت‌های دینی و نیازهای نوین اجتماعی است که در دوران مشروطه به وجود آمد. همچنین، نویسنده به نقش ایرانیان مقیم عراق در این جنبش اشاره کرده و نشان می‌دهد که چگونه این افراد به عنوان واسطه‌هایی بین دو حوزه فرهنگی و سیاسی عمل کردند.
کتاب در سال 1977 میلادی برای نخستین بار به زبان انگلیسی منتشر شد و در سال 1358 به فارسی ترجمه گردید. این اثر نه تنها یک منبع معتبر برای محققان تاریخ معاصر ایران است، بلکه به عنوان یک راهنما برای فهم عمیق‌تر تحولات سیاسی و اجتماعی آن دوره نیز مورد استفاده قرار می‌گیرد.
از دیگر ویژگی‌های این اثر می‌توان به تحلیل دقیق و مستند آن اشاره کرد که با استفاده از منابع اولیه و اسناد تاریخی، تصویر روشنی از فضای سیاسی آن زمان ارائه می‌دهد. این کتاب به دلیل روش‌شناسی علمی و دقت در تحلیل‌ها، به یکی از منابع مهم در زمینه تاریخ مشروطیت ایران تبدیل شده است و همچنان مورد توجه پژوهشگران و علاقه‌مندان به تاریخ معاصر ایران قرار دارد.