مظفر سالاری زمستان سال 1341در شهر یزد به دنیا آمد. از همان کودکی به کتابخوانی علاقه داشت. در 8سالگی عضو ثابت کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان شد. همه کتاب‌های کتابخانه کانون را خواند آن قدر با کتاب‌ها مانوس بود که به قول خودش جای همه کتاب‌ها را می‌دانست.
مظفر سالاری کاری را کرد که یک نویسنده حرفه‌ای می کند. او تا میان‌سالی فقط مطالعه کرد و تجربه اندوخت. در اوج بلوغ فکری و ادبی به سراغ نوشتن رمان دینی رفت. حضور طولانی مدت او در قم که مهد تشیع و علوم اسلامی است به او مایه‌ای بخشیده است که کمتر نویسنده‌ای از آن برخوردار است. مظفر سالاری صبور است برای انتشار داستانش شتاب نمی کند، تا این جا قدم هایی که برداشته همه سنجیده و متین بوده است و هر اثری که نوشته در نوع خود کاری ماندگار است. «دعبل و زلفا» در میان رمان هایی که پیرامون زندگی یاران حضرت رضا (ع) نوشته شده کم نظیر است و انصافا شایستگی دریافت جایزه اول جشنواره میراث مکتوب رضوی را داشت.
همچنین«مرا با خودت ببر» داستان زمانه و کرامات امام جواد(ع) و رمان جدیدش «جزیره گمشده من» روایت کراماتی از امام رضا(ع) در دل یک ماجرای امروزی در به نشر چاپ شده است.
او سال های متمادی نوشت، تحقیق کرد و چگونه نوشتن را آموزش داد.
به گفته حجت الاسلام مظفرسالاری، به داستانِ مذهبی اعتقاد ندارم، ولی به نویسنده و هنرمند مذهبی معتقدم. اگر هنرمندی مذهبی، داستانی معمولی بنویسد، باز داستان او مفهومی مذهبی را می‌رساند. درست مثل میوه های درخت که روی هیچ کدام شان آیه ای از قرآن نوشته نشده، ولی همه آن ها آیه های خدا هستند. نویسنده مذهبی هم با هر داستانی که می نویسد، ما را به یاد خدا می اندازد.