اخلاق ربانی (25):سخن و سکوت

در دین اسلام مبنای همه ی آموزه‌ها اخلاق است. در آیات مهم قرآنی، خداوند انسان را به برقراری ارتباطی درست و سالم با اجتماع اطرافش توصیه می‌کند و مبنای قضاوت او را رفتارش نسبت به هم‌نوع قرار می‌دهد.  ارتباط و پیوند ناگسستنی میان فلسفه اسلامی با اخلاق، در تمام بخش‌های احکام دینی رنگی از فلسفه باقی گذاشته است. مجموعه کتاب چند جلدی «اخلاق ربانی» نیز تلاش می‌کند تا انسان را به یاد سخن پیامبر اسلام (ص) بیندازد که فرمودند: «من برای تکمیل اصول اخلاقی مبعوث شدم.»  با این دیدگاه می‌توانیم بفهمیم که چقدر اخلاقیات در اسلام از جایگاه ویژه ای برخوردار است و خود پایه و مبنای واقعی ایمان ما به اسلام قرار می‌گیرد. 
این مجموعه کتاب به قلمی شیوا و روان نوشته شده و تلاش کرده تا ابعاد مختلف و گوناگون مفهوم شهوت را به تصویر کشیده و نقد کند. این مجموعه گزیده‌ای از سخنان حضرت آیت العظمی حاج آقا مجتبی تهرانی (رحمه الله) است که استاد اخلاق طیف گسترده‌ای از روحانیون دیروز و امروز بوده‌اند. در مجموعۀ اخلاق ربّانی جنبه‌های مختلفی از خودداری و تذهیب نفس بررسی می‌شود که هرکدام به نوبۀ خود در شکل‌گیری خلوص و ایمان در شخصیت انسان، نقش مهمی دارد.
این کتاب، سی و سومین جلد از این مجموعه است که در 12 جلسه از مباحث معظم له در مبحث «سخن و سکوت» با عناوین ذیل مطرح شده است:
جلسه اول: معنای سخن و سکوت
جلسه دوم و سوم: مفاد و کیفیت سخن گفتن و سکوت
جلسه چهارم و پنجم: تشخیص مصادیق کلام نافع و مضر
جلسه ششم و هفتم: بی ارزش بودن نفس کلام و با ارزش بودن نفس سکوت
جلسه هشتم: آثار زشت کثرت کلام
جلسه نهم تا یازدهم: آثار زیبای سکوت
جلسه دوازدهم: دلایل کثرت کلام